Σήμερα η Ευρώπη δεν αντέχει να δει φέρετρα με σημαία πάνω, ούτε καν με την ευρωπαϊκή. Οι ΗΠΑ είναι εθισμένες σε αυτό το θέαμα. Πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε μία ειλικρινή και σοβαρή συζήτηση στο πλαίσιο της Ευρώπης μέχρι πού είμαστε διατεθειμένοι να φτάσουμε. Το να ρίχνουμε χρήματα στο πρόβλημα – πολύ αγαπημένη ευρωπαϊκή προσέγγιση για να είμαστε ειλικρινείς – δεν μπορεί να αποτελέσει την μόνη παράμετρο. – Νίκος Δένδιας, έλληνας Υπουργός Άμυνας
Αυτό που μας λείπει είναι το πνεύμα. Το πνεύμα που αποδέχεται ότι θα πρέπει να υποφέρουμε αν θέλουμε να προστατεύσουμε αυτό που είμαστε. Αν η χώρα μας ταλαντεύεται επειδή δεν είναι έτοιμη να χάσει τα παιδιά της… ή να υποφέρει οικονομικά επειδή η προτεραιότητα πρέπει να είναι η στρατιωτική παραγωγή, τότε πράγματι διατρέχουμε κίνδυνο. – Φαμπιέν Μαντόν, Στρατηγός του Γαλλικού Στρατού
Οι πολιτικοί αξιωματούχοι της ΕΕ ετοιμάζονται να κάνουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία «κρέας για τα κανόνια» ώστε να σωθεί ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός από την κρίση του. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί είναι απόρροια της καπιταλιστικής κρίσης, η οποία δεν έχει επιλυθεί και έχει εντείνει τους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου σε όλα τα επίπεδα. Οι δραματικές εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή έχουν ήδη καθοριστικό αντίκτυπο στις ζωές των εργαζομένων. Η ΕΕ και όλα τα κράτη μέλη της αυξάνουν τον στρατιωτικό τους προϋπολογισμό. Η πολεμική στρατηγική της ΕΕ στην Ουκρανία αλλά και στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή οδηγεί σε επικίνδυνη στρατιωτικοποίηση και άνοδο του εθνικισμού, ενίσχυση του αστικού κράτους ιδιαίτερα στις πιο κατασταλτικές του μορφές.
Η εργατική τάξη στην Ευρώπη, η νεολαία, η μεγάλη πλειοψηφία των αγροτών έχουν ήδη βιώσει εδώ και δεκαετίες τις αρνητικές επιπτώσεις της ΕΕ:
- Η ΕΕ δεν ήταν ποτέ το «σπίτι των λαών». Αντίθετα, είναι η ηγετική δύναμη της εκμετάλλευσης, της καταστροφής των εργασιακών δικαιωμάτων, της υποταγής κάθε δημόσιου αγαθού στην «αγορά». Προωθεί τις ιδιωτικοποιήσεις καθώς και την ευέλικτη εργασία. Η κοινή αγροτική πολιτική και οι επιδοτήσεις οδήγησαν στην καταστροφή των μικρομεσαίων αγροτών.
- Η ΕΕ δεν εγγυάται την ειρήνη. Είναι ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός. Συμμετέχει και υποστηρίζει όλες τις εισβολές που κατέστρεψαν ολόκληρες χώρες και οδήγησαν σε εκατομμύρια πρόσφυγες, στη Μέση Ανατολή, τη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν, την πρώην Γιουγκοσλαβία και την Αφρική.
- Η ΕΕ δεν περιλαμβάνει «ισότιμους εταίρους». Εμβαθύνει τις ανισότητες μεταξύ των χωρών και μετατρέπει τις περιφερειακές οικονομίες σε ζώνες φτηνής εργασίας και υπερεκμετάλλευσης, ενώ συρρικνώνει και απορρυθμίζει τομείς της παραγωγής.
- Η ΕΕ δεν είναι «ανθρωπιστική». Εφαρμόζει βαθιά ρατσιστικές πολιτικές δημιουργώντας την Ευρώπη-φρούριο στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο, τη Μελίγια. Κλείνει συμφωνίες για να κάνει μαζικές απελάσεις και επαναπροωθήσεις εκτοπισμένων ανθρώπων, οδηγώντας σε χιλιάδες θανάτους.
- Η ΕΕ δεν επιχειρεί να «λύσει το ζήτημα του δημόσιου χρέους». Αντίθετα, το «δημόσιο» χρέος έχει αυξηθεί κατά πολύ από τότε που ιδρύθηκε η ευρωζώνη και αποπληρώνεται από τους ανθρώπους της εργατικής τάξης.
- Η ΕΕ δεν είναι ένας «χώρος δημοκρατίας». Περιορίζει τη δημοκρατία, τα εργασιακά δικαιώματα και τη λαϊκή κυριαρχία. Οι πολιτικές της διευκολύνουν τον ρατσισμό και τον φασισμό.
Η ΕΕ αποτελεί την πολιτική και οικονομική ένωση του κεφαλαίου, παρέχει τον μηχανισμό για την ενοποίηση των ευρωπαϊκών κυρίαρχων τάξεων ενάντια στους λαούς. Η εμπειρία στην Ελλάδα από τα τελευταία χρόνια δείχνει με σκληρό τρόπο ότι η ΕΕ είναι αδύνατον να μεταρρυθμιστεί. Μετά την κρίση χρέους, η ΕΕ κατάφερε να ενσωματώσει όχι μόνο το μεγάλο κύμα κοινωνικής αναταραχής αλλά και την αμφισβήτηση της ΕΕ και του ίδιου του ευρώ την περίοδο 2010-2015. Η αντιδραστική στροφή σε όλα τα επίπεδα είναι η απάντηση των κυβερνήσεων και της ΕΕ στην κρίση.
Αλλά, ταυτόχρονα, τα κινήματα και οι αντιστάσεις αυξάνονται. Η πανευρωπαϊκή εξέγερση των αγροτών έφερε την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της ΕΕ στην πολιτική συζήτηση. Σύμφωνα με τη Eurostat, στη 15ετία 2005-2020, η εφαρμογή της ΚΑΠ έχει εξαφανίσει πέντε εκατομμύρια φτωχούς αγρότες, με περαιτέρω συγκέντρωση της γεωργικής γης και της παραγωγής στους βιομήχανους της αγροδιατροφής και στους σύγχρονους μεσαιωνικού τύπου γαιοκτήμονες! Οι φοιτητές στην Ελλάδα εξεγέρθηκαν ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, καθώς η ΕΕ μετέτρεψε το Σύνταγμα της χώρας σε κουρελόχαρτο. Ο αποκλειστικά δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι γραμμένος στο ελληνικό Σύνταγμα, αλλά η κυβέρνηση επικαλέστηκε την Ευρωπαϊκή Οδηγία για την «ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων και των επιχειρήσεων», η οποία εξασφαλίζει ότι οι διεθνείς συμφωνίες και το ευρωπαϊκό δίκαιο υπερισχύουν του Συντάγματος.
Η μόνη διέξοδος για την υπεράσπιση των λαϊκών δικαιωμάτων στην Ευρώπη είναι ο αγώνας ενάντια στην ΕΕ, η ρήξη και η αποδέσμευση από αυτήν από αντικαπιταλιστική, ταξική και διεθνιστική προοπτική. Είναι αδύνατο να έχουμε μια αντικαπιταλιστική προοπτική χωρίς να αμφισβητήσουμε την ΕΕ και την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση. Οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ένωση επιδιώκουν να κρατήσουν τους λαούς της Ευρώπης παγιδευμένους στο δίλημμα μεταξύ των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων και της ακροδεξιάς. Αλλά, πράγματι, και οι δύο ενδιαφέρονται να διασφαλίσουν τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Η λογική του «μικρότερου κακού» οδηγεί πάντα στο μεγαλύτερο κακό, όπως έχουν δείξει τα ιστορικά παραδείγματα. Σε αυτό το πλαίσιο των αντιδραστικών πολιτικών της ΕΕ, του πολέμου και της καπιταλιστικής κρίσης αναπτύσσονται τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ευρώπη τα «ευρωσκεπτικιστικά» κόμματα, οι ρατσιστικές ιδέες και η ακροδεξιά. Οι αντιδραστικές αστικές πολιτικές δυνάμεις του λεγόμενου «ευρωσκεπτικισμού» (Μελόνι, Λεπέν, Ορμπάν κ.λπ.) δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να διαπραγματεύονται μια καλύτερη θέση για τη δική τους αστική τάξη στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Είναι οι κυβερνήσεις και οι πολιτικές δυνάμεις της «φιλελεύθερης» και «δημοκρατικής» ΕΕ, που υιοθετούν βήμα προς βήμα την ατζέντα της ακροδεξιάς, υποτίθεται σε μια προσπάθεια μετριοπάθειας. Αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να τη νομιμοποιήσουν και να την ενισχύσουν, βαθαίνοντας τη δική τους κρίση.
Η ρήξη και η αποδέσμευση από την ΕΕ αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του συνολικού αγώνα για την επιβολή των συμφερόντων και των αναγκών των εργαζομένων και του λαού. Ο αγώνας για την έξοδο από την ΕΕ είναι στενά συνδεδεμένος με:
- τον αγώνα για την ειρήνη, ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιβολή της ΕΕ, τον Ευρω-Στρατό, τη στροφή προς τη στρατιωτικοποίηση. Η κρίσιμη αφετηρία αφορά την αντιπολεμική στρατηγική και την ανεξαρτησία από την αστική πολιτική και τα συμφέροντα κάθε χώρας και από τα διεθνή καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά μπλοκ. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η σύνδεση του αντι-ΕΕ, του αντιπολεμικού και του κοινωνικού-ταξικού πεδίου πάλης, υιοθετώντας μια ξεκάθαρη θέση ενάντια στον άδικο, αντιδραστικό και επιθετικό ανταγωνισμό των αστικών τάξεων.
- τον αγώνα των εργαζομένων για καλύτερους μισθούς και συντάξεις, ενάντια στη συνεχιζόμενη λιτότητα, για σταθερή εργασία και εργασιακά δικαιώματα, ενάντια στην ελαστική εργασία, για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και την απελευθέρωση των αγορών. Ο αγώνας για τη μείωση των ωρών εργασίας και την εξάλειψη της ανεργίας.
- τον αγώνα για τη διαγραφή του τοκογλυφικού δημόσιου χρέους, το οποίο παρά τη ρητορική που χρησιμοποιείται δεν θα γίνει ποτέ διαχειρίσιμο. Για την εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, θέτοντάς τες υπό εργατικό έλεγχο.
- τον αγώνα για τα σύγχρονα δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων και της νεολαίας και τη λαϊκή κυριαρχία. Ενάντια στη μεταφορά των αποφάσεων στα χέρια των τεχνοκρατών της ΕΕ και των πολυεθνικών εταιρειών, μακριά από κάθε κοινωνικό έλεγχο.
- τον αγώνας για ανοιχτά σύνορα, πόλεις και γειτονιές για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που είναι μέρος της τάξης μας και του αγώνα μας ενάντια στους φασίστες και την ακροδεξιά.
- τον αγώνα για την οικολογική επιβίωση του πλανήτη, ενάντια στο κέρδος των καπιταλιστών.
- τον αγώνα κατά της καταπίεσης των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ, ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ ΚΑΙ ΕΕ
Το λαϊκό κίνημα πρέπει να παρέμβει, απαιτώντας την έξοδο τόσο από το ΝΑΤΟ όσο και από την ΕΕ, για να ενώσει το αντιπολεμικό κίνημα με τον αγώνα για ψωμί, ειρήνη, υγεία και ελευθερία, ενάντια στις κυβερνήσεις και τον βάρβαρο καπιταλισμό. Μια πρωτοβουλία για την αποδέσμευση από την ΕΕ θα συμβάλει στην ενίσχυση της προοπτικής ότι «υπάρχει εναλλακτική λύση, έξω από την Ευρωζώνη και την ΕΕ» στο εργατικό κίνημα. Μια πρωτοβουλία για την αποδέσμευση από την ΕΕ θα συνδέσει τον αγώνα ενάντια στην ΕΕ με τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό, υπερασπιζόμενος τα δημοκρατικά δικαιώματα των λαών. Η πρωτοβουλία αυτή έχει ως στόχο:
- Αποκάλυψη του ρόλου της ΕΕ, ανάδειξη του στόχου της απελευθέρωσης από την ΕΕ
- Να στηρίξουμε την πεποίθηση ότι είναι δυνατόν να ζήσουμε εκτός πλαισίου η ΕΕ
- Να οργανώσει κοινές δράσεις για συγκεκριμένα θέματα, όπως ο αγώνας κατά του πολέμου
- Να συμβάλει στους αγώνες του εργατικού και κοινωνικού κινήματος, δίνοντας έμφαση στη σύνδεσή τους με τον αγώνα κατά της ΕΕ και των μηχανισμών της.
