Οι είκοσι μήνες που μας χωρίζουν από την 7η Οκτωβρίου έχουν παρουσιάσει στα μάτια όλου του κόσμου μια οριστική αλήθεια: το κράτος του Ισραήλ είναι μια αποικιοκρατική, υπεροπτική, ρατσιστική μηχανή καταπίεσης και θανάτου, η ύπαρξη του οποίου είναι ασύμβατη με την ύπαρξη και την ελευθερία του παλαιστινιακού λαού, λόγω και του εθνοτικού και θρησκευτικού αποκλειστικού χαρακτήρα του. Παρουσιάζεται δημαγωγικά ως «πατρίδα» για ένα μέρος των διωκόμενων Εβραίων της Ευρώπης, το ίδιο το σιωνιστικό κράτος θεμελιώθηκε πάνω στην εθνοκάθαρση και την εξόντωση των Παλαιστινίων, με τρομοκρατικές μεθόδους που αναπαράγουν πλέον θρασύτατα εκείνες του ναζισμού. Καλούμε τις εβραϊκές μάζες στο Ισραήλ και σε όλο τον κόσμο που τα αισθάνονται όλα αυτά απάνθρωπα, να έρθουν σε αποφασιστική ρήξη με τον σιωνισμό και να στηρίξουν ενεργά τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού, όπως έχουν ήδη κάνει τόσοι πολλοί. Κάτω το γενοκτόνο σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ!
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών το κράτος του Ισραήλ έχει διεξάγει πόλεμο στο Λίβανο, τη Συρία, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, το Ιράκ, την Υεμένη και το Ιράν. Έχει γίνει έτσι το πιο στρατιωτικοποιημένο κράτος στον κόσμο, αφιερωμένο στον μόνιμο πόλεμο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στον πλανήτη, και το παγκόσμιο έμβλημα του αστυνομικού κράτους, ικανό για τον πιο αδίστακτο και τεχνολογικό έλεγχο και την καταστολή της εκμεταλλευτικής τάξης πάνω στον κυριαρχούμενο λαό της.
Η άλλη οριστική αλήθεια που έχει αναδειχθεί τους τελευταίους μήνες είναι ότι αυτό το κράτος μπορεί να κάνει, ατιμώρητα, ό,τι θέλει, αποκλειστικά και μόνο επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, πρώτα απ’ όλα, και τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη, δεύτερον, το υποστηρίζουν άνευ όρων, ανεξάρτητα από τα εγκλήματα που διαπράττει. Το υποστηρίζουν επειδή είναι το προκεχωρημένο φυλάκιό τους στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, η οποία ήταν και είναι από παλιά και εξακολουθεί να είναι στρατηγικής σημασίας ως ο μεγαλύτερος παραγωγός και το μεγαλύτερο απόθεμα μαύρου χρυσού στον κόσμο.
Η γενοκτονία που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γάζα, μια δεύτερη Νάκμπα ακόμη πιο άγρια και αιματηρή από την πρώτη- η πλήρης καταστροφή του εδάφους και του φυσικού της περιβάλλοντος- η αναβίωση της εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη με την προοπτική, σύντομα, της επίσημης προσάρτησής της- η κυνική χρήση της πείνας ως όπλο εξόντωσης, γίνονται – ωστόσο – δυνατές και από το γεγονός ότι οι χώρες BRICS, αρχής γενομένης από την Κίνα, τη Ρωσία και τη Βραζιλία, συνέχισαν και συνεχίζουν να προμηθεύουν το σιωνιστικό κράτος με όλα όσα χρειάζεται για να συνεχίσει ανενόχλητο το μακελειό και να διατηρήσει μια «κανονική» λειτουργία της κοινωνικής του ζωής.
Αν η γενοκτονία στη Γάζα είναι η τελευταία λέξη του δυτικού ιμπεριαλισμού σε μια μη αναστρέψιμη κρίση ηγεμονίας στον κόσμο, είναι ταυτόχρονα η απόδειξη ότι μπροστά στην επαναστατική εξέγερση των καταπιεσμένων μαζών, μπροστά στον κίνδυνο επαναστατικής μετάδοσης, τα αντίπαλα αστικά στρατόπεδα ξέρουν να βρίσκουν τρόπο να συνεργάζονται για να προσπαθήσουν από κοινού να σβήσουν τη φωτιά. Αλλά σε αυτούς τους είκοσι μήνες, η υπόθεση της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης του παλαιστινιακού λαού έχει επίσης διεθνοποιηθεί όσο ποτέ άλλοτε. Για δεκαετίες, η υπόθεση της Παλαιστίνης ήταν ένα από τα κύρια ζητήματα του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα διεθνώς, μαζί με άλλους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες (Βιετνάμ, Αλγερία κ.λπ.). Τώρα η Παλαιστίνη έχει γίνει κάτι περισσότερο από ό,τι τις προηγούμενες δεκαετίες: η εξαιρετική επίδειξη θάρρους, αποφασιστικότητας, αξιοπρέπειας, αντίστασης και οργάνωσης που επέδειξε ο πληθυσμός της Γάζας έχει κάνει την παλαιστινιακή υπόθεση, που αναγεννάται κάθε φορά από τις στάχτες της σαν φοίνικας, πατρίδα των καταπιεσμένων σε όλο τον κόσμο. Όπως πρέπει να δουν ακόμη και οι εθελοντές τυφλοί, η Παλαιστίνη δεν ήταν «μια γη χωρίς λαό» για να διατεθεί σε «ένα λαό χωρίς γη». Ήταν και είναι μια αγαπημένη γη του λαού που την κατοίκησε και των απογόνων του, που σήμερα είναι διασκορπισμένοι στις τέσσερις γωνιές της περιοχής της Μέσης Ανατολής και σε ολόκληρο τον κόσμο, οι οποίοι δεν μπορούν να την ξεχάσουν.
Μετά από εκατό χρόνια αποικιοκρατίας, ρατσισμού, εξόντωσης, «δημοκρατικού» φασισμού από τους σιωνιστές και δυτικοσιωνισμού, η παλαιστινιακή αντίσταση -με κόστος ακραίες θυσίες- στέκεται όρθια. Αναβιώνει, «από γενιά σε γενιά μέχρι την απελευθέρωση», όχι υπό την προστασία αυτού ή εκείνου του «φιλικού» κράτους, καθώς δεν έχει κανένα φιλικό κράτος, αλλά μάλλον λόγω της παγκόσμιας συμπάθειας και αλληλεγγύης που απολαμβάνει μεταξύ της εργαζόμενης ανθρωπότητας, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων γενεών, στον αραβικό κόσμο, στις χώρες με ισλαμικές παραδόσεις, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο – συμπεριλαμβανομένων των δυτικών χωρών που εξακολουθούν να είναι οι κύριοι προστάτες του σιωνιστικού κράτους. Και είναι ακριβώς η δύναμη αυτής της διεθνούς και συχνά διεθνιστικής αλληλεγγύης που θα επιτρέψει στο παλαιστινιακό κίνημα αντίστασης να ξεπεράσει τους περιορισμούς που επιβάλλει η απομόνωση στην οποία έχει υποβληθεί από τα αραβικά καθεστώτα και την παλαιστινιακή αστική τάξη, καθώς και από εθνικιστικές ιδεολογίες ή από αποκλειστικές θρησκευτικές δεσμεύσεις.
Είναι τόσο διαδεδομένη αυτή η συμπάθεια και η πίεση των μαζικών διαδηλώσεων, τόσο εκτεταμένη η απονομιμοποίηση του σιωνιστικού κράτους-γενοκτόνου, ώστε ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ορισμένα ευρωπαϊκά «αριστερά» κόμματα – με τη σφαγή και την καταστροφή της Γάζας να έχει σχεδόν ολοκληρωθεί – εξετάζουν τώρα το ενδεχόμενο «αναγνώρισης του κράτους της Παλαιστίνης», διαμαρτύρονται για «το τέλος της σφαγής» και εξαπολύουν μερικές ύβρεις κατά των «υπερβολών» του Νετανιάχου. Αλλά αυτή η όψιμη κυνική αποστασιοποίηση από τη σημερινή ισραηλινή κυβέρνηση, που συνοδεύει πάντα την καταδίκη της παλαιστινιακής «τρομοκρατίας», δεν οδηγεί σε καμία πραγματικά αποφασιστική δράση για τη δημιουργία πραγματικών δυσκολιών για τον ισραηλινό στρατό και το κράτος. Αυτά θα κατέρρεαν μέσα σε λίγες ημέρες χωρίς τις ευρωπαϊκές προμήθειες όπλων (από τη Γερμανία και την Ιταλία) και χωρίς τις μυριάδες μορφές οικονομικής, πολιτικής, διπλωματικής, πολιτιστικής και μυστικής συνεργασίας από όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία συνδέεται με το Ισραήλ με συμφωνία σύνδεσης.
Οι «εναλλακτικές» προτάσεις πολλών ιμπεριαλιστικών χωρών και αραβικών κρατών επαναλαμβάνουν παραλλαγές της πρότασης για τη δημιουργία δύο κρατών, του σχεδίου βάσει του οποίου επισημοποιήθηκε η δημιουργία του Ισραήλ το 1948 και επιβεβαιώθηκε στις συμφωνίες του Όσλο (1993) και του Καμπ Ντέιβιντ (2000), και εναντίον του οποίου έχει ξεσηκωθεί η παλαιστινιακή αντίσταση στη Γάζα. Ήταν μια αποτυχία και μια καρικατούρα πριν και σήμερα θα ήταν η διαιώνιση ενός γιγαντιαίου παλαιστινιακού γκέτο πάνω στα ερείπια, ή -για να είμαστε πιο ακριβείς- ενός αρχιπελάγους γκέτο. Ορισμένες ρεφορμιστικές οργανώσεις ισχυρίζονται ότι είναι «ρεαλιστές». Αλλά πρόκειται για έναν ρεαλισμό που πρακτικά αποδέχεται μια πραγματικότητα που δημιουργήθηκε με όρους εθνοκάθαρσης.
Στο πρόσωπο των Παλαιστινίων, η αστική πολιτική και η ακροδεξιά βλέπουν τον εσωτερικό εχθρό, τους πρόσφυγες, τους μετανάστες στα σύγχρονα γκέτο. Η νεοφασιστική Δεξιά βλέπει το ισραηλινό καθεστώς ως το μοντέλο της κοινωνίας που επιθυμεί. Η δυστοπία στη Γάζα είναι το «όραμα» της παγκόσμιας ακροδεξιάς και η διάπραξη μιας γενοκτονίας σε ζωντανή μετάδοση από μια χώρα πλήρως ενταγμένη σε αυτό που αποκαλείται Δύση, ανοίγει μια νέα εποχή. Αν το Ισραήλ μπορεί να εφαρμόσει αυτές τις πολιτικές, αλλά και να εξοντώσει ατιμώρητα έναν ολόκληρο λαό, ανοίγει ο δρόμος για να γίνει το ίδιο σε κάθε χώρα εις βάρος των «δικών τους Παλαιστινίων», των προσφύγων και των μεταναστών, των μειονοτήτων, οποιουδήποτε αντιστέκεται και δεν «ταιριάζει».
Πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε τα όρια του μεγάλου κινήματος αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό. Τόσο μέσα στον αραβικό κόσμο, όπου μόνο η αντίσταση του Λιβάνου και της Υεμένης κατάφεραν να παράσχουν σημαντική υλική και στρατιωτική υποστήριξη στον παλαιστινιακό λαό, όσο και – κυρίως – στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις ευρωπαϊκές χώρες, όπου οι αμέτρητες, μερικές φορές τεράστιες, διαδηλώσεις στους δρόμους δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν την τεράστια συνενοχή της τεράστιας πλειοψηφίας των πολιτικών κομμάτων, ακόμη και αυτών που υποτίθεται ότι είναι αριστερά, και των συνδικαλιστικών ηγεσιών που σιωπούν ή ακόμη και συνεργάζονται με τη σιωνιστική γενοκτονία. Η συνενοχή αυτών των ηγετών με τη σιωνιστική γενοκτονία διατήρησε την προμήθεια όπλων και όλων των πολεμικών υλικών που τροφοδοτούν τη γενοκτονία.
Τα σημάδια μαχητικότητας και αδελφοσύνης προς τους Παλαιστίνιους που έχουν προέλθει από Έλληνες, Ιταλούς, Γάλλους και Σουηδούς λιμενεργάτες ήταν σημαντικά, αλλά μέχρι τώρα – παρ’ όλα αυτά – πολύ αδύναμα για να παράγουν αποφασιστικά αποτελέσματα και να επηρεάσουν τις κυβερνητικές αποφάσεις. Η καθυστέρηση μιας πιο μαζικής και δυναμικής παρέμβασης του δυτικού βιομηχανικού προλεταριάτου οφείλεται στην επιβράδυνση και στη σύγχυση των γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών ηγεσιών και της «αριστεράς» που κάνει κοινή υπόθεση με τη στρατιωτική δράση των ιμπεριαλιστικών αστικών τάξεων τους, όπως είδαμε στην Ουκρανία.
Ενθουσιασμένη από το όργιο παλαιστινιακού αίματος που κατάφερε να χύσει και έχοντας ισοπεδώσει ένα μεγάλο μέρος της Λωρίδας της Γάζας, η κυβέρνηση Νετανιάχου επαναφέρει το σχέδιο του «μεγάλου Ισραήλ». Το Ισραήλ έχει ήδη καταλάβει πολύ στρατηγικά σημεία στη νότια Συρία και έχει ήδη δηλώσει ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει αυτά τα μέρη στο μέλλον. Επιπλέον, θέλει να εδραιώσει τις στρατιωτικές του προόδους στη Μέση Ανατολή με μια νίκη επί του Ιράν. Και, ως εκ τούτου, του μόνιμου πολέμου για τις επόμενες δεκαετίες με στόχο να επεκτείνει την επικράτειά του χωρίς όρια και να χτυπήσει κάθε εμπόδιο που στέκεται στο δρόμο αυτού του εγκληματικού προγράμματος.
Για να σταματήσει άμεσα η γενοκτονία, για να καταστραφεί αυτός ο αποικιοκρατικός, ιμπεριαλιστικός σχεδιασμός, δεν αρκεί μόνο η δύναμη της παλαιστινιακής αντίστασης. Δεδομένου ότι το σιωνιστικό κράτος επωφελείται από την απόλυτη προστασία του δυτικού ιμπεριαλισμού, την ενεργό συνενοχή όλων των αραβικών κρατών και τις καλές οικονομικές σχέσεις με τα κράτη BRICS, για να το νικήσουμε, είναι απαραίτητο οι εκμεταλλευόμενες μάζες ολόκληρης της Μέσης Ανατολής να αναλάβουν το πεδίο με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Μόνο ο επαναστατικός τους ξεσηκωμός ενάντια στα αντιδραστικά τους καθεστώτα, ώστε να είναι επιτέλους ελεύθεροι να επιτεθούν στο σιωνιστικό φρούριο, θα μπορέσει να ανοίξει το δρόμο για τη γέννηση μιας ενιαίας ομοσπονδίας χωρών απαλλαγμένων από το σιωνιστικό κράτος, την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και τον καπιταλισμό.
Και το κίνημα αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη στις δυτικές χώρες πρέπει να είναι σε θέση να διακόψει την αλυσίδα εφοδιασμού προς το Ισραήλ, την πολιτιστική συνενοχή με το Ισραήλ και να επιβάλει ένα ολοκληρωτικό μποϊκοτάζ των προϊόντων από το Ισραήλ. Η γενοκτονία στη Γάζα είναι ο καθρέφτης του σύγχρονου καπιταλισμού. Είναι μια γενοκτονία μέσω της υψηλής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης. Οι δολοφονικές ενέργειες του ισραηλινού στρατού παρουσιάζονται ως προγραμματισμένα χτυπήματα που υπαγορεύονται από αλγόριθμους, ενώ προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης δίνουν εντολές για την εκτέλεση παιδιών και μελών ανθρωπιστικών αποστολών. Η γενοκτονία έχει γίνει πεδίο εφαρμογής εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης και ψηφιακών εφαρμογών, μέσω των οποίων γιγαντιαίες εταιρείες δοκιμάζουν τα προϊόντα τους, αυξάνοντας ταυτόχρονα τα κέρδη τους. Οι διαμαρτυρίες σε ελίτ πανεπιστήμια των ΗΠΑ αποκάλυψαν ότι η σφαγή στη Γάζα φέρει τη σφραγίδα των μεγαλύτερων καπιταλιστικών εταιρειών του πλανήτη, με συνδετικό κρίκο την τεχνολογική έρευνα. Η πρόταση του Ντόναλντ Τραμπ για εθνοκάθαρση μέσω επιχειρήσεων ακινήτων, δημιουργώντας τη «Ριβιέρα της Μέσης Ανατολής», είναι αποκαλυπτική. Μέχρι τώρα, όλες οι επεμβάσεις, οι πόλεμοι, ακόμη και οι γενοκτονίες απαιτούσαν μια ιδεολογική ή ηθική κάλυψη. Η κυβέρνηση Τραμπ τραβάει το πέπλο και αποκαλύπτει κυνικά τα καπιταλιστικά συμφέροντα, τα οποία είναι πάντα η βασική αιτία των σφαγών.
Αυτό που φοβούνται τα αστικά καθεστώτα, τόσο τα δημοκρατικά όσο και τα αυταρχικά, είναι ότι ο αγώνας του παλαιστινιακού λαού θα ριζοσπαστικοποιήσει τις κοινότητες των μεταναστών και μια νέα γενιά μαχητικής νεολαίας, και θα αποτελέσει παράδειγμα αντίστασης και αγώνα που παίρνει ταξικά χαρακτηριστικά, όπως πραγματικά συμβαίνει. Η ακροδεξιά ως η πρωτοπορία της αστικής πολιτικής τονίζει έντονα αυτό το στοιχείο. Η παλαιστινιακή υπόθεση γίνεται επομένως μια λυδία λίθος για το ταξικό κίνημα και την αριστερά, η στάση απέναντί της θα καθορίσει τη δυνατότητα πραγματικής ενσωμάτωσης ενός μεγάλου μέρους της εργατικής τάξης στο μέλλον. Η παρέμβαση των συνδικαλιστικών δυνάμεων υπέρ του παλαιστινιακού λαού, η περαιτέρω ανάπτυξη και ριζοσπαστικοποίηση του διεθνιστικού κινήματος υπέρ της Παλαιστίνης, είναι αναγκαία για την παλαιστινιακή αντίσταση, για τη νίκη του παλαιστινιακού λαού ενάντια στους καταπιεστές του.
Άμεση παύση της γενοκτονίας και της πείνας του παλαιστινιακού λαού!
Άμεση και άνευ όρων αποχώρηση των σιωνιστικών στρατευμάτων και των εποίκων από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη!
Όχι στην απέλαση των κατοίκων της Γάζας!
Να σταματήσει η σιωνιστική μηχανή καταστροφής και θανάτου, οι προστάτες και οι συνεργοί της!
Μαζί με τον απελευθερωτικό αγώνα των καταπιεσμένων μαζών της Παλαιστίνης ενάντια στη σιωνιστική-δυτική αποικιοκρατία!
Η Παλαιστίνη ελεύθερη από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα!
Για ένα ενιαίο, κοσμικό, δημοκρατικό και κυρίαρχο κράτος για ολόκληρη την Παλαιστίνη, ανοιχτό σε όλους χωρίς διακρίσεις θρησκείας ή φυλής.
Για μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία των λαών της Μέσης Ανατολής, ελεύθερη από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία και τον καπιταλισμό!
Εργαζόμενοι και καταπιεσμένοι του κόσμου, ενωθείτε!
